ای کاش آنهایی که شب می خواهند بگویند این تصاویر آرشیوی است میآمدند و میدیدند که از ابتدا و انتهای حضور مردم معلوم نبود و همه با عشق به این خاک و این مرز پر گهر آمدند...
زن و مرد، کودک، نوجوان، جوان و مادرانی نوزاد در بغل، پیر مردان و پیر زنانی که چون دوران جوانی در کنار هم قدم میزدند و یک دست عصا و یک دست در دست هم ...
همه یک صدا بودند و همه از خیلی از مسائل نگران و ناراحت بودند ولی وقتی نانجیبی پشت دروازههای این شهر ایستاده و چماغ در دستش هست و بی مغزانه مدعی کشورگشایی است باید فهمید که حالا وقت تصویه حسابهای شخصی نیست، الان صحبت مام وطن است، صحبت خون و ناموس ما است ...
دم همۀ شما گرم که برای ایران عزیزم آمدید و پرچم آن را یک بار دیگر بالا بردید که دست نامردی به آن نرسد...
زنده باد ایران و ایرانی با غیرت
